Monday, September 25, 2017

HOW WORKS THE MEMORY



It is obvious that our memory stores information, but how does it work?

Our brains are divided into different parts, so there is an area that processes incoming information through the eyes in the visual section (this is in the back of our brain). You can simply call it the visual center. There can also be processed the information we retrieve from our memory. For example, if you think of a tompouce (pastry), that image comes into your mind and the taste, also the smell is possible. There is also an area that processes fragrances, one for audio (our hearing), feelings, smell, motor section, speech, etc.
All information that comes in is stored quickly in strings, except for the images that go in a separate area. We should not think of pictures in these images, but in building information such as scents, audio, visual, feelings, smell, etc. The images are made up of unique molecules, which are made up of unique atoms, which are again made up of unique sub-atoms, which are made up of neutrons. There are about a few trillion neutrons available, which can create the most unthinkable combinations in the unique sub-atoms. This always happens when we as a human being experience something new, not yet stored in our memory. Of the ultimately unique molecules there is always one present. The strings can appeal to a plural of the same unique molecule. The strings are in themes. Thus, you have a theme that is grouped with all the themes of knowledge. These themes are encrypted in memory. If you were to scan the area where these themes are located and you would be the person who scarcely appeals to his knowledge, you would see two areas triggered. The most obvious area is the one in which the images stand, because the structure is more extensive from the neutrons.

An example: You watch a movie on television, then that information is saved from that movie through your eyes (to the visual area); the sound to the audio area; the feeling you get through the movie, but also from the space you look at the sensation center; which you smell to the smellcenter, your own feeling from your body and through your skin to the emotional center; tapping the clock in space; the sound of your mobile; In short, all the sounds from your environment are also saved; If you have a pet, the sounds of that animal are also taken into storage. All this comes in a few strings, which have references to the images. Initially, the strings and images are stored in your short-term memory. Parts that you already know from your memory are linked to this. Thus, there is a link with existing images and strings in other themes. Eventually, the new themes created by watching that movie will be stored in memory and disappear from short-term memory.

Imagine after a few months or years watching that movie again, it may be that you're less fond of it while you first used it. This also has to do with the environment and all the information that came to you at that time. Ambient airspots can also be a major cause, which is a little less fun than before. That's also when reading a book, when reading later, it may be quite a problem. Nice memories should let you go. Reviving them will always bring another effect. In many cases that is less fun.

Also fun is to mention what you see. I call it by-catch. The image you see for you is thus processed, but also the information that is observed at the edges of your eyeballs. These are not really aware of you. It may happen at a later stage that you see something (in your memory) you have seen before, but that was not aware at the time. People call that a déjà vu. A déjà vu can also act on something you've never been to. You only get the illusion that you've seen before, probably because the time stamp that receives that observation is not correct.

I would also like to briefly tell you about people who say they can read your thoughts as if they could see that in your mind. That's not true. Based on your external features, they can see how you respond to specific questions or concerns. Thus, you can also see if someone tells the truth. But that can only be based on your appearance. The way you look and whether you show your facial features and, in addition, how your body posture is.

This story is not complete, but it gives you insight into how the memory stores information.

© Gé Henning, Middelburg - 21-9-2017

HOE WERKT HET GEHEUGEN



Het is overduidelijk dat ons geheugen informatie opslaat, maar hoe werkt dat?

Onze hersenen zijn opgedeeld in verschillende onderdelen, zo is er een gebied dat binnenkomende informatie via de ogen verwerkt in het visuele gedeelte (dit zit in ons achterhoofd). Je kan het dus eenvoudig het visueel centrum noemen. Daar kan ook de informatie worden verwerkt die we ophalen uit ons geheugen. Als je bijvoorbeeld denkt aan een tompouce, dan komt dat beeld in je gedachten en de smaak, ook de reuk is mogelijk. Zo is er ook een gebied dat geuren verwerkt, eentje voor audio (ons gehoor), gevoelens, reuk, motorisch gedeelte, spraak, enz. 
Alle informatie die binnenkomt wordt razendsnel opgeslagen in stramienen, met uitzondering van de images, die gaan in een apart gebied. We moeten bij die images niet denken aan beelden, maar aan de opbouw van de informatie, zoals geuren, audio, visueel, gevoelens, reuk, enz. De images zijn opgebouwd uit unieke moleculen, welke weer zijn opgebouwd uit unieke atomen, die weer zijn opgebouwd uit unieke sub-atomen, welke weer zijn opgebouwd uit neutronen. Er zijn ongeveer een paar triljard neutronen beschikbaar, die de meest ondenkbare combinaties kunnen creëren in de unieke sub-atomen. Dit geschiedt altijd als wij als mens iets nieuws ervaren, dat nog niet in ons geheugen is opgeslagen. Van de uiteindelijk unieke moleculen is er altijd maar eentje aanwezig. De stramienen kunnen een beroep doen op een meervoud van dezelfde unieke molecuul. De stramienen staan in thema’s. Zo heb je een thema kennis, welke gegroepeerd is met alle thema’s van kennis. Deze thema’s zijn door middel van codering opgeslagen in het geheugen. Als je een scan zou maken van het gebied waar deze thema’s staan en je zou de persoon die je scant aanspreken op zijn kennis, dan zou je dus twee gebieden geactiveerd zien worden. Het gebied dat het duidelijkst in beeld komt, is die waar de images in staan, omdat de opbouw uitgebreider is vanuit de neutronen. 

Een voorbeeld: Je kijkt naar een film op televisie, dan wordt die informatie uit die film opgeslagen via je ogen (naar het visuele gebied); het geluid naar het audiogebied; het gevoel dat je krijgt door de film, maar ook vanuit de ruimte waar je kijkt naar het gevoelscentrum; hetgeen je ruikt naar het reukcentrum; je eigen gevoel vanuit je lichaam gezien en via je huid naar het gevoelscentrum; het tikken van de klok in de ruimte; het geluid van je mobiel; kortom alle geluiden uit je omgeving worden ook opgeslagen; heb je een huisdier, dan worden de geluidjes van dat dier ook meegenomen in de opslag. Dat alles komt in een aantal stramienen, die verwijzingen hebben naar de images. In eerste instantie worden de stramienen en images opgeslagen in je korte termijn geheugen. Onderdelen die je vanuit je geheugen al kent worden hierbij gekoppeld. Er vindt dus een koppeling plaats met reeds bestaande images en stramienen in andere thema’s. Uiteindelijk zullen de nieuwe thema’s die ontstaan door het kijken naar die film gecodeerd worden opgeslagen in het geheugen en verdwijnen uit het korte termijngeheugen. 

Stel nou dat je na een aantal maanden of jaren die film nogmaals bekijkt, dan kan het evenwel zo zijn dat je hem minder leuk vindt, terwijl je er eerst verknocht aan was. Dat heeft ook te maken met de omgeving en alle informatie die toen tot je kwam. Ook omgeving luchtjes kunnen een belangrijke oorzaak zijn, dat iets minder leuk is als voorheen. Dat is ook bij het lezen van een boek, bij het later opnieuw lezen kan het behoorlijk tegenvallen. Leuke herinneringen moet je zo laten. Ze opnieuw beleven zal altijd een ander effect teweegbrengen. In veel gevallen is dat minder leuk. 

Ook leuk is het om te vermelden wat je ziet. Ik noem het bijvangst. Het beeld dat je voor je ziet wordt dus verwerkt, maar ook de informatie die aan de randen van je oogballen wordt waargenomen. Deze bekijk je niet echt bewust. Het kan dan in een later stadium gebeuren dat je iets (in je geheugen) ziet, dat je eerder hebt gezien, maar dat was toen niet bewust. Mensen noemen dat een déjà vu. Een déjà vu kan ook optreden bij iets waar je nog nooit bent geweest. Je krijgt alleen de illusie dat je het al eerder hebt gezien, waarschijnlijk omdat het tijdstempel dat die waarneming meekrijgt niet klopt.

Ik wil toch ook nog kort iets vertellen over mensen die zeggen dat ze jouw gedachten kunnen lezen, alsof ze in je hoofd dat kunnen zien. Dat is dus niet waar. Ze kunnen aan de hand van jouw uiterlijke kenmerken zien hoe je reageert op specifieke vragen en of opmerkingen. Zo kan je dus ook waarnemen of iemand de waarheid vertelt. Maar dat kan enkel aan de hand van je uiterlijk. De manier waarop je kijkt en of je jouw gelaatstrekken toont en daarnaast hoe jouw lichaamshouding is.

Dit verhaal is niet volledig, maar het geeft je een inzicht hoe het geheugen informatie opslaat. 

© Gé Henning, Middelburg – 21-9-2017

Wednesday, June 14, 2017



BLOGUPDATE 14 JUNI 2017

Er zijn veel dingen gebeurd sinds ik 15 april 2016 ben gestart met mijn eerste proefschrift, welke handelt over een onschuldige methode die het lichaam helpt zichzelf te genezen. Wat ik toen nog niet wist en nu ik het schrijf wel, is dat er veel in mijn brein is veranderd. Het proefschrift is nog steeds niet klaar. Het ligt vaak stil omdat mijn gezondheid ook van belang is. Gelukkig zijn er een paar aspecten in mijn gezondheid vooruitgegaan. Zo ben ik in een jaar tijd van 127 kilo gezakt naar 111 kilo en is mijn buikomvang afgenomen van 135 naar 128. En ik geef grif toe dat ik er weinig voor doe, buiten het feit dan dat ik iedere dag (alle dagen in het jaar) 3 tot 6 kilometer loop. Ik eet alles wat God verboden heeft en rook nog een menig stevig zwaar shagje. Maar ik voel me er prima bij. Door ingrijpen van de endocrinoloog krijg ik nu dagelijks meer calcium en dat doet mij in ieder geval goed.

In de nacht van 18 op 19 april 2017 kreeg ik een psychose, door de vele negatieve zaken die zich in mijn hoofd afspeelden, maar ik kon zelf er uitkomen. Heb gelukkig wel goed contact met professor Dick Swaab (die sinds januari 2010 mijn beste vriend is) en mijn huisarts Peter de Doelder, die ik ook als een vriend beschouw. Ik pakte de draad op en besloot om ook over het zelf uit een psychose kunnen komen een proefschrift te schrijven. Maar door toedoen van vele negatieve zaken, die ik allemaal uit mijn brein wist te verwijderen, en het veranderen van mijn brein kwam ook dat proefschrift op zijn gat te liggen.
Het valt niet mee om een bijzonder brein te hebben, maar gelukkig zijn er mensen die mij begrijpen en mij daardoor dan ook helpen, zodat ik mezelf niet alleen voel. Ik ontdekte dat ik contact kan hebben met iemand die autisme heeft. Ik moet die persoon dan wel zelf hebben ontmoet, dus voor alle autisten denken laten we eens contact opnemen, ik sluit mijn brein ervoor af. Het is al een hele opgave om er eentje gekoppeld aan mijn brein te hebben. Het heeft dan wel een voordeel voor mij dat ik in dat brein kan kijken en er veel van kan leren. Wat ik trouwens al jaren heb is dat ik contact kan hebben met honden, katten en muizen. Maar dat is leuk en niet belastend.Vanuit de kennis, die zich een baan door mijn hersenen baant, 24 op 24 uur per dag, wilde ik het antwoord vinden op wat de hersenen opslaan, als ze informatie opslaan en hoe ze dat doen. Vanuit mijn wetenschap heb ik die informatie opgeschreven, welke ik helaas nog niet hier kan vermelden en die doorgezonden aan professor Dick Swaab en professor Erik Scherder. Zij zijn daar al een aardig eind in gevorderd wat opslag betreft, maar ik heb daar nog een aanvulling welke ik nu aan het uitwerken ben.

Zo nu en dan heb ik een emotionele aanval, maar met wat tranen raak ik die weer kwijt. In april heb ik een vriendin uitgeleide gedaan. Zij was aan het einde van haar leven en alleen gelaten door familie zat ik aan haar sterfbed en hield haar hand had vast waar langzaam het leven uit verdween. Maar ze was blij dat ik daar zat en met een lach op haar gezicht sliep ze in. Sinds november vorig jaar stuur ik iedere dag via Facebook een berichtje aan een andere vriendin, die door medische wetenschap is opgegeven en ik loop net zolang met haar mee tot zij haar laatste zucht uit slaakt. Dan hoop ik stiekem dat er voorlopig even geen vrienden meer de laan uitgaan, want vorig jaar oktober / november verloor ik ook drie goede vrienden van de een op de andere dag.

Mijn brein is bijna leeg op de kennis na. Twee mensen zitten er nog steeds diepgeworteld en ik krijg ze er niet uit. Het zijn twee agenten van de Nationale Politie die mij op 27 maart 2017 staande hielden op (valse) verdenking dat ik een bedelaar was die de Albert Heijn terroriseerde. Ze waren zich terdege van bewust dat ze fout waren maar boden geen excuses aan. Evenmin verzuimden zij het te melden in het systeem. Pas op 9 mei 2017 wilde ik een klacht tegen ze indienen, met dien verstande dat ze mij hun welgemeende excuses zouden aanbieden. Het werd een kastje naar de muur verhaal. En het loopt nu nog steeds. 

Op 14 juni 2017 plaatste ik het volgende op mijn Facebook pagina:De twee agenten (ik noem ze nog netjes hier) die mij in het diepste van mijn ziel pijn deden op 27 maart jongstleden en die beschermd worden door een van het kastje naar de muur mentaliteit bij de Nationale Politie, hebben tot 18:00 uur vanmiddag de tijd om diep vanuit hun ziel welgemeende excuses aan te bieden. Doen ze dat niet, dan zal de wereld kennismaken met dit uitermate onplezierige moment en nagel ik ze aan de www-schandpaal. Ten opzichte van de andere medewerkers bij de Nationale politie bied ik dan mijn nederige en welgemeende excuses aan.


Update 22 juni 2017: Het zijn geen agenten van de Nationale Politie maar twee studenten van de Politieacademie, die deze stunt op hun geweten hebben. Men is nu aan het vaststellen welke twee studenten dit op hun geweten hebben. Indien nodig is er altijd nog bewijsmateriaal voorhanden.

Update 4 juli 2017: Eindelijk is het bekend wie de agenten waren. Op korte termijn volgen er excuses.

Update 17 juli 2017: Beide agenten hebben, ieder afzonderlijk, hun excuses aangeboden. Ze hebben ingezien dat niet ieder mens hetzelfde is en anders kan ervaren als ze staande worden gehouden.

Kan nu op mijn gemak verder werken aan het document over wat de hersenen opslaan als er informatie wordt weggeschreven in het geheugen.

Update 1 september 2017: Mijn document over hoe het geheugen informatie wegschrijft, dus waaruit die informatie bestaat, netjes afgeleverd bij twee professoren aan de VU. De kennis die uitsluitend uit mijn hoofd komt, klopt als een bus met die van hen, die ervoor geleerd hebben. Best een reden om trots op te zijn. En nu weer verder aan mijn proefschrift over hoe een methode het lichaam kan helpen zichzelf te genezen en waarbij de zorgkosten drastisch zullen kunnen dalen.