Wednesday, June 14, 2017



BLOGUPDATE 14 JUNI 2017

Er zijn veel dingen gebeurd sinds ik 15 april 2016 ben gestart met mijn eerste proefschrift, welke handelt over een onschuldige methode die het lichaam helpt zichzelf te genezen. Wat ik toen nog niet wist en nu ik het schrijf wel, is dat er veel in mijn brein is veranderd. Het proefschrift is nog steeds niet klaar. Het ligt vaak stil omdat mijn gezondheid ook van belang is. Gelukkig zijn er een paar aspecten in mijn gezondheid vooruitgegaan. Zo ben ik in een jaar tijd van 127 kilo gezakt naar 111 kilo en is mijn buikomvang afgenomen van 135 naar 128. En ik geef grif toe dat ik er weinig voor doe, buiten het feit dan dat ik iedere dag (alle dagen in het jaar) 3 tot 6 kilometer loop. Ik eet alles wat God verboden heeft en rook nog een menig stevig zwaar shagje. Maar ik voel me er prima bij. Door ingrijpen van de endocrinoloog krijg ik nu dagelijks meer calcium en dat doet mij in ieder geval goed.

In de nacht van 18 op 19 april 2017 kreeg ik een psychose, door de vele negatieve zaken die zich in mijn hoofd afspeelden, maar ik kon zelf er uitkomen. Heb gelukkig wel goed contact met professor Dick Swaab (die sinds januari 2010 mijn beste vriend is) en mijn huisarts Peter de Doelder, die ik ook als een vriend beschouw. Ik pakte de draad op en besloot om ook over het zelf uit een psychose kunnen komen een proefschrift te schrijven. Maar door toedoen van vele negatieve zaken, die ik allemaal uit mijn brein wist te verwijderen, en het veranderen van mijn brein kwam ook dat proefschrift op zijn gat te liggen.
Het valt niet mee om een bijzonder brein te hebben, maar gelukkig zijn er mensen die mij begrijpen en mij daardoor dan ook helpen, zodat ik mezelf niet alleen voel. Ik ontdekte dat ik contact kan hebben met iemand die autisme heeft. Ik moet die persoon dan wel zelf hebben ontmoet, dus voor alle autisten denken laten we eens contact opnemen, ik sluit mijn brein ervoor af. Het is al een hele opgave om er eentje gekoppeld aan mijn brein te hebben. Het heeft dan wel een voordeel voor mij dat ik in dat brein kan kijken en er veel van kan leren. Wat ik trouwens al jaren heb is dat ik contact kan hebben met honden, katten en muizen. Maar dat is leuk en niet belastend.Vanuit de kennis, die zich een baan door mijn hersenen baant, 24 op 24 uur per dag, wilde ik het antwoord vinden op wat de hersenen opslaan, als ze informatie opslaan en hoe ze dat doen. Vanuit mijn wetenschap heb ik die informatie opgeschreven, welke ik helaas nog niet hier kan vermelden en die doorgezonden aan professor Dick Swaab en professor Erik Scherder. Zij zijn daar al een aardig eind in gevorderd wat opslag betreft, maar ik heb daar nog een aanvulling welke ik nu aan het uitwerken ben.

Zo nu en dan heb ik een emotionele aanval, maar met wat tranen raak ik die weer kwijt. In april heb ik een vriendin uitgeleide gedaan. Zij was aan het einde van haar leven en alleen gelaten door familie zat ik aan haar sterfbed en hield haar hand had vast waar langzaam het leven uit verdween. Maar ze was blij dat ik daar zat en met een lach op haar gezicht sliep ze in. Sinds november vorig jaar stuur ik iedere dag via Facebook een berichtje aan een andere vriendin, die door medische wetenschap is opgegeven en ik loop net zolang met haar mee tot zij haar laatste zucht uit slaakt. Dan hoop ik stiekem dat er voorlopig even geen vrienden meer de laan uitgaan, want vorig jaar oktober / november verloor ik ook drie goede vrienden van de een op de andere dag.

Mijn brein is bijna leeg op de kennis na. Twee mensen zitten er nog steeds diepgeworteld en ik krijg ze er niet uit. Het zijn twee agenten van de Nationale Politie die mij op 27 maart 2017 staande hielden op (valse) verdenking dat ik een bedelaar was die de Albert Heijn terroriseerde. Ze waren zich terdege van bewust dat ze fout waren maar boden geen excuses aan. Evenmin verzuimden zij het te melden in het systeem. Pas op 9 mei 2017 wilde ik een klacht tegen ze indienen, met dien verstande dat ze mij hun welgemeende excuses zouden aanbieden. Het werd een kastje naar de muur verhaal. En het loopt nu nog steeds. 

Op 14 juni 2017 plaatste ik het volgende op mijn Facebook pagina:De twee agenten (ik noem ze nog netjes hier) die mij in het diepste van mijn ziel pijn deden op 27 maart jongstleden en die beschermd worden door een van het kastje naar de muur mentaliteit bij de Nationale Politie, hebben tot 18:00 uur vanmiddag de tijd om diep vanuit hun ziel welgemeende excuses aan te bieden. Doen ze dat niet, dan zal de wereld kennismaken met dit uitermate onplezierige moment en nagel ik ze aan de www-schandpaal. Ten opzichte van de andere medewerkers bij de Nationale politie bied ik dan mijn nederige en welgemeende excuses aan.


Update 22 juni 2017: Het zijn geen agenten van de Nationale Politie maar twee studenten van de Politieacademie, die deze stunt op hun geweten hebben. Men is nu aan het vaststellen welke twee studenten dit op hun geweten hebben. Indien nodig is er altijd nog bewijsmateriaal voorhanden.

Update 4 juli 2017: Eindelijk is het bekend wie de agenten waren. Op korte termijn volgen er excuses.

Update 17 juli 2017: Beide agenten hebben, ieder afzonderlijk, hun excuses aangeboden. Ze hebben ingezien dat niet ieder mens hetzelfde is en anders kan ervaren als ze staande worden gehouden.

Kan nu op mijn gemak verder werken aan het document over wat de hersenen opslaan als er informatie wordt weggeschreven in het geheugen.