Monday, April 11, 2016


This is a translation of my Dutch written article: “Europa Maan”.

First we look at the starting point, which means at the same time the endpoint. There is one set of billions of galaxies, which have billions of solar systems. That one is completely according to my information, 17.2 billion years ago from a - what humanity calls - big bang. I call it more of a 'plop' or 'pop'. From an object the size of 3 x 5 mm, creating this 'pop' that will lead to the immense size universe. The object or element has 37.5 billion years to be able to develop. See my article on the beginning of the universe. Change at will the number of years. The thing is in my head and help of others, I have requested but not received. So I decide to keep my information. It still don’t takes me seriously, but that's not my problem but theirs.

But do I have it wrong? The pop who mistakes the man for big bang, could just as well have been an exploding solar system. After all, it strikes me that the age of our solar system is getting younger according to several scientists. So please just settle for my 70 billion theory.

Before I dive into a milky way and then into a  solar system, I first want to explain the start of this article: A starting point that is also the endpoint.

Doing a small test to understand what I mean: Take a table and set a point on top of it. Mark it with a piece of tape. Travel in a straight line to the end of the table, go down a little, get back in the full length, up for a little and then to the starting point. The end is the same as the beginning. You can also travel around the world to get the same effect. By the curve of the Earth you will end at the starting point.  But if you don’t want to use the curve of the Earth you can go into space and travel through solar systems and milky ways and eventually you will end at the starting point. Due to the curvature in space you will eventually return to your starting point, even though you are traveling in a straight line.  In human terms we will never be able to test such a journey because such a trip will take trillions of years.

In space there is a curve. This gets its source by the powers of all planets and moons, which will keep everything on its place in a solar system. But the pressure of other solar systems are having an effect on our system. Look at my article “#NoNinthPlanet”, where you can find a part about a bath tub filled with balloons.  All those balloons affect each other and have all the billions of solar systems and galaxies influence each other.

Approximately 200 million years ago there is a solar system (in our milky way) exploded. From there, an unprecedented amount of pieces of space debris progressed all sides. This includes a fairly large piece of a moon. After a long journey of some 20 million years, that piece of moon came into our solar system and first landed in the outer ring of our system, known as the Oort cloud (named after Jan Hendrik Oort). By frictional forces and all sorts of debris and space waves ends the piece eventually moon orbiting Jupiter, where it enters into a struggle with the moons and other objects around Jupiter. Logical that man finds that the moon Europa is only 170 million years old. By the forces of the other objects and the planet Jupiter creates an active moon where life could develop. The Kuiper Belt has few affect the moon, because the belt is further away. Observing geysers by scientists at the Europa moon area and not later perceive this, has to do with the various forces which Europa is exposed to. Having self-gravity, the forces of all surrounding objects and that of Jupiter, ensure that only once in five years, active geysers are visible on this moon.

Let me first anatomize this moon:
The core consists of iron ore with a high density. Europa is not the only moon who looks like that inside. In fact, all the moons and planets are provided with such a core. Thus, it can move around the axis are possible. In order to find the back core is a liquid magma layer, which is largely closed off by a layer of silicate rock. Above it is salt water with a height of about 100 kilometers. Halfway through this ocean, which covers almost the entire circumference of the moon, there is life which is somewhat similar to the tube worm that we know on Earth. However, the worm in Europa is not fitted with a container from the lime. Without doing a thing the worm can hoover at a level of approximately 50 kilometers from the ocean floor. I also could write 50 kilometers from the ice layer, but the thickness of the ice is not everywhere the same. The ice layer is working like the tectonic plates we know on Earth. The life comes just as on earth from the Black Smokers. The places where the geysers originate. As I described earlier are those active only once every five years. The ice on the ocean is variable in thickness.  Most places are 31 kilometers in thickness, near the geysers however it is 0 till 18 cm.  These places are extremely well suited for access from the outside to the ocean. The worms also live mainly in the vicinity of such places at a depth of 50 kilometers. From the thinnest place it is 80 kilometers. 
I do not think it advisable to land with metal resources in Europa, because this is a polluting effect shall focus on this moon. I am more in favor of composite materials, which you can create balls that melt through the thin ice by friction. If you shoot the spheres with a special-effect results in a rotational movement of the composite material on the ice, and it will melt by automatically end up in the underlying ocean. Once spheres have disappeared under the ice, they can open up and make measurements. 

Going back to the worms, how they look and how they reproduce.
An adult worm has the length of 300 cm and a diameter of 50 cm. The inside of the worm is hollow. Small hairs ensures the supply of food, which can also be its own species. Every five years shares the worm itself in up to 300 new worms, if a length of 300 cm exists. At a smaller adult worm, the number of new worms less. Due to the presence of these worms on moon Europa, there is the possibility of multiple forms of life. Probably all under water, although there is life that can withstand extreme cold. On Earth, we know bear animals, they can under conditions of prolonged drought, cold (nearly -270 degrees) or heat (over +120 degrees) survive. They reproduce by eggs. The worms on Europa are hermaphroditic. By the time they begin to share they are female. At the moment they are divided, they are masculine. In fact, these worms are male throughout most of their lives.

Thanks to this article, I can state that experienced scientists do not experience the Big Bang today, but the explosion of one or more solar systems. Unless the scientists are wrong and it is still 16.4 billion years since the Big Bang occurred. This after a development of 37.5 billion years.


Eerst maar eens naar het beginpunt, wat tegelijk ook het eindpunt betekent. Er is één geheel van miljarden melkwegstelsels, welke over miljarden zonnestelsels beschikken. Dat ene geheel is, naar mijn informatie, 17,2 miljard jaar geleden ontstaan vanuit een – naar wat de mensheid noemt – big bang. Ik noem het meer een ‘floep’ of een ‘plop’. Vanuit een object, ter grootte van 3 x 5 mm, ontstaat deze ‘plop’ welke zal leiden tot het immens grootte heelal. Het object of element heeft er 37,5 miljard jaar over gedaan om te kunnen ontwikkelen. Zie mijn artikel over het ontstaan van het heelal. Verander naar believen het aantal jaren. Het zit zo in mijn hoofd en hulp van anderen heb ik wel gevraagd maar niet gekregen. Dus besluit ik maar mijn informatie aan te houden. Men neemt mij toch niet serieus, echter dat is niet mijn probleem maar dat van hun.

Maar heb ik het wel mis? De knal die de mens aanziet voor big bang, kan evenzo goed ook een exploderend zonnestelsel geweest zijn.  Het valt mij immers op dat de leeftijd van ons zonnestelsel steeds jonger wordt volgens wetenschappers.  Dus neem maar genoegen met mijn 70 miljard theorie. 
Voordat ik nu in een melkwegstelsel duik en vervolgens in ons zonnestelsel wil ik eerst de aanvang van mijn artikel nog nader uitleggen. Teruggaan naar het begin dat ook het eindpunt is. 

Een klein testje om het te kunnen begrijpen: Doe het maar aan een tafel en bepaal hoe je een afstand af wilt leggen. In de lengte of in de breedte van je tafel. Zet een hulpmiddel klaar, plak desnoods een stukje tape op de plek van waaruit je gaat reizen. Reis naar de rand van de tafel, ga om de rand en reis in een rechte lijn naar de andere kant. Vervolgens weer om de rand en dan naar de plek waar je de tape hebt geplakt. Het is je beginpunt, maar ook je eindpunt. Je kunt het ook wat gaan overdrijven door de omtrek van de aarde af te leggen. Moet je zelf weten. Het resultaat blijft hetzelfde. Ga je dan nou doen in al de miljarden melkwegstelsels en bepaal je welke kant je opgaat, uiteindelijk zal je altijd weer terugkomen bij de plek waar op je gestart bent. Door de kromming in de ruimte zal je uiteindelijk terugkomen op je startpunt, ondanks dat je in een rechte lijn reist. In menselijke begrippen zullen we dit nimmer in het echt kunnen testen, omdat een reis triljarden jaren zal duren. 

In de ruimte is er een kromming. Deze ontstaat door de krachten van de planeten en manen en houdt in feite alles een beetje op z’n plek in het zonnestelsel. Maar de druk van andere zonnestelsels heeft ook invloed op die van ons. Ik heb daarvoor in mijn artikel over het feit dat er geen negende planeet is, een leuk voorbeeld gegeven van ballonnen in een badkuip. Al die ballonnen hebben invloed op elkaar en zo hebben alle miljarden zonnestelsels en melkwegstelsels invloed op elkaar.

Zo’n 200 miljoen jaar geleden is er een zonnestelsel (in ons melkwegstelsel) geëxplodeerd. Van daaruit zijn ongekend veel stukken ruimteafval alle kanten opgeschoten. Daaronder ook een vrij groot stuk van een maan. Na een lange reis van zo’n 20 miljoen jaar is dat stuk maan in ons zonnestelsel gekomen en eerst beland in de buitenste ring van ons stelsel, beter bekend als de Oortwolk (genoemd naar Jan Hendrik Oort). Door wrijving en allerlei krachten van puin en de ruimtegolven belandt het stuk maan uiteindelijk in een baan om Jupiter, waar het een strijd aangaat met de manen en andere objecten rond Jupiter. Logisch dat de mens vaststelt dat de maan Europa nog maar 170 miljoen jaar oud is. Door de krachten van de andere objecten en de planeet Jupiter ontstaat er een actief maantje waarop leven zich ontwikkelen kan. De Kuipersgordel heeft maar weinig invloed kunnen hebben op dit maantje, omdat die gordel verder ligt. Het waarnemen van geisers door wetenschappers aan het oppervlak van Europa en het later niet meer waarnemen hiervan, heeft met de verschillende krachten te maken waar Europa aan is blootgesteld. Het zelf hebben van zwaartekracht, de krachten van alle omliggende objecten en die van Jupiter, zorgen ervoor dat slechts eenmaal in de vijf jaar er geisers actief zijn op deze maan.  

Laat ik eerst maar eens de maan ontleden:
De kern bestaat uit ijzererts met een grote dichtheid. Europa is niet de enige maan die er zo van binnen uitziet. In feite zijn alle manen en planeten voorzien van een dergelijke kern. Zodoende kan het om de as draaien mogelijk zijn. Om die kern heen is een vloeibare magma laag te vinden, welke grotendeels is afgesloten door een laag silicaat rots. Daarboven bevindt zich zout water met een hoogte van ongeveer 100 kilometer. Halverwege deze oceaan, die vrijwel de gehele omtrek van de maan beslaat, bevindt zich leven welke enigszins vergelijkbaar is met de kokerworm die wij kennen op aarde. Echter de worm op Europa is niet voorzien van een koker uit kalk. Zonder dat de worm er moeite voor hoeft te doen blijft ze zweven op ongeveer 50 kilometer vanaf de bodem gezien. Ik zou het ook kunnen omschrijven als 50 kilometer vanaf de ijslaag die als tektonische platen op de oceaan drijven. Het leven ontstaat  hier net zoals op aarde bij de Black Smokers. De plekken waar de geisers hun oorsprong vinden. Zoals ik al eerder omschreef zijn die slechts om de vijf jaar actief.  De ijslaag op de oceaan is variabel in dikte. Op veel plaatsen is de ijslaag 31 kilometer dik. Echter op de plekken waar de geisers actief zijn is in de nabijheid de dikte variabel van 0 tot 18 cm. Deze plekken zijn uitermate goed geschikt om van buitenaf toegang te krijgen tot de oceaan. De genoemde wormen leven ook voornamelijk in de buurt van dergelijke plekken op een diepte van 50 kilometer. Vanaf de dunste plaats is dit dan 80 kilometer. 

Ik vind het niet raadzaam om met metalen middelen op Europa te landen, omdat dit een vervuilend effect zal beogen op deze maan. Ik ben meer een voorstander van composietmaterialen, waarmee je ook bollen kan creëren die door wrijving door het dunne ijs kunnen smelten. Als je de bollen met een speciaal effect afschiet ontstaat een draaibeweging van het composietmateriaal op het ijs en zal het door smelten automatisch in de onderliggende oceaan terechtkomen. Zodra de bollen onder het ijs zijn verdwenen kunnen ze zich openen en metingen doen. 

Nog even over de wormen, hoe ze er uitzien en hoe ze zich voortplanten.
Een volwassen worm heeft de lengte van 300 cm en een doorsnee van 50 cm. De binnenzijde van de worm is hol. Kleine beharing zorgt voor de aanvoer van voedsel, dat kunnen ook eigen soorten zijn. 
Iedere vijf jaar deelt de worm zich in maximaal 300 nieuwe wormen, indien een lengte van 300 cm bestaat. Bij een kleinere volwassen worm bedraagt het aantal nieuwe wormen minder. Door de aanwezigheid van deze wormen op maan Europa, is er de mogelijkheid van meerdere levensvormen. Waarschijnlijk allemaal onder water, alhoewel er leven bestaat dat tegen extreme koude kan. Op aarde kennen we beerdiertjes, ze kunnen onder omstandigheden van langdurige droogte, koude (bijna -270 graden) of warmte (ruim +120 graden) overleven. Ze planten zich voort middels eieren. 
De wormen op Europa zijn tweeslachtig. Tegen de tijd dat ze zich gaan delen zijn ze vrouwelijk. Op het moment dat ze gedeeld zijn, worden ze mannelijk. In feite zijn deze wormen gedurende het grootste deel van hun leven mannelijk. 

Dankzij dit artikel heb ik vast kunnen stellen dat de wetenschappers van vandaag niet de Big Bang hebben ervaren, maar de explosie van een of meerdere zonnestelsels. Tenzij de wetenschappers zich vergissen en het toch 16,4 miljard jaar geleden is, dat de Big Bang is ontstaan. Dit na een ontwikkeling van 37,5 miljard jaar.