Friday, November 13, 2015


I start my article with the analysis because many people stop reading before the end of my articles. They can not handle my knowledge.

Communication by email is in principle between two people. The writer of the mail and the recipient. The writer has a purpose (notice or demand) and the first person at the receiver decides on the basis of his knowledge what he can answer. It is important that this person manages not just the Inbox but also the spam folder. A question may come to the receiver in two ways. Not all messages in a spam folder are indeed spam. If the first person of the recipient does not have the proper knowledge then he must submit the mail to a colleague. He can then give an account of the incoming mail to someone who can do more whether he can inform the author of the mail that he must send it to a specific other person's mail. The decision by the first person at the receiver to go out of their own convictions must never occur. He decides for the whole institute 'university'. It is also at all times recommended that the receiver sends a message to the author of the mail. It may be that he has forwarded the mail or answer. It is unethical for a university to send no answer.

I would make a list of universities that never give an answer in the past to my mails, but you better look at my article The Q-Building, which will show you how many universities handle their tweets.

It is January 2010 when I decide to communicate by mail with mostly universities. And why do I want to communicate with them? Because in my mind develops knowledge, I've never learned. Rather, I've never followed a course for it. Outside the university, I try also to make contacts in my immediate surroundings, but be cautious. It might be different if I lived in a big city, rather than here in Zeeland. Here one is wary about people who think outside the lines. You walk the chance likely to be referred to mental aid agencies and which I have often visited in my past. Without result however. Nowadays it is more flexible and there are also specialists in Zeeland who accept that I'm different. Just as well. If I wanted to express my information and or wanted help, I was completely honest. How I came to the knowledge? Well a dream inspired me to to what happened in my head to speak and then also mentioned the fact that for some time I had the same dream. Which for some time was the period 2006-2010. In the beginning, once a month, but the frequency was more and more to me at some point to make each night got with that dream. It could be a psychological problem, but how does it declares that from this variety of scientific subjects came out? In retrospect I might otherwise have to deal with, but I was at the starting point in January 2010 not as far as I am now. In more than five years I have, despite the important knowledge has not yet found a place in society, be able to get the respect of a lot of people and of course that is already a big step. People pulling my knowledge in doubt, without rebuttable evidence, I can dealt with ease. An important step is to accept by the man that everything is unique. Despite the fact that one has learned in the past in the study that two exactly identical cases exist, so while this is not the case. For them it is difficult to accept that I think so, and for them it is also a nice way to call me a psychological problem, while I am not.

What I've noticed is that when I write documents that I would - unknowingly - not all essential information will be given. That is also the case with the method that stimulates the body to heal itself. A scientist with the knowledge of today can not handle it and will appoint or dismiss it as nonsense and that's not right. To test the effect of eg method, my assistance is always necessary there. Maybe that's a directive that is used deliberately by me.

An important form of communication for me was writing mails to universities. It started with an email to Professor Allan Snyder (Centre of the Minds - Sydney). When I told him about my dream. After some waiting, I received an answer from him, in which he wrote:

Dear Mr Henning,

Thank you for your email, I appreciate your introspection, but unfortunately due to my heavy work commitments, I am unable to assist you. You describe a fascinating experience, and I wish you good luck in puzzling it out.

Warm regards,


Meanwhile, I could even make contact with Professor Dick Swaab (neuroscientist), which now has become a good friend. My attempts to get in touch with Harvard and particularly with Professor Brian Little (psychologist) failed. While I knew that every time I sent an email to Harvard, they studied there my blog. I could indeed see in the statistics. The only answer I ever received from Harvard University was a reference to a website when I was looking for a neuroscientist. That website I already had visited, but I could not choose which neuroscientist, I could summon. I then send a mail to the big boss of Harvard, but there was no answer either. The feeling I got at universities in mailing the years is that there are people that determine whether a message is forwarded or not. They should, I hope, on the basis of guidelines, determine whether a message can be forwarded. But if there are things that do not conform to their thoughts or feelings, the mail goes into the trash.

To test it all again before I would go on to write this article, I took myself for trying it out on Twitter. I asked a question along that could be essential, but with regard to the ultimate goal actually had no meaning. I asked two simple questions:
1) Does your university has a building with the letter Q.
2) What is the function of that building.
I deliberately did not mention hashtags in there to do exclude a suspicion that it was a test. I selected random, well, almost arbitrary 21 universities from 17 000 universities worldwide. Of course, I also picked up the universities that had abandoned me through the mail, including Harvard. In a few days I sent the tweets, which I have taken into account the time of day, so that everyone between 08:00 am and 13:00 pm would get to see the tweet. The number of responses I received was not a surprise but in proportion to my mailings in the past higher. Twitter is also now more widespread than five years ago. To my surprise, I was well served by the Radboud University, while years earlier I never could look forward answers. By my strange question I managed to attract attention. But why I got response now and not years ago? The answer was not long in itself. Not every week is the same person on the webcare. And so it is the institution of the student whether he goes into on or not.

On June 28, 2010 I wrote a mail to Professor C. Figdor, affiliated with the Radboud in Nijmegen. I wanted to get in touch with him with regarding my method to convert to human beings themselves to heal itself. Very strange, that almost the same day my blog was studied. I even got a follower on Twitter, which I have voted positive. But that would soon change. I heard nothing. On July 19, 2010 I sent a mail to the professor with the Communication no longer want to wait for an answer. And sure enough, my blog was studied again and whether you believe it or not, I was unfollowed on Twitter. So intelligent computer software is not, one person had a hand in there!

In 2010, I also wrote several political parties, because in universities are not enough resources there to help me. I noticed that she just wanted to help me when I became a member of their party. I am a member of nowhere and will always remain so.

On November 10, 2010 I wrote a letter to Philips Healthcare, for my method. If it is not possible via a university, why not try it. No response was received and that made me a little angry. When I write a serious letter to the largest business, I expect at least a brief answer. After several forms of contact, turned my letter to be traceless and I was allowed to write again. I did that on July 12, 2011 at Philips Research in Eindhoven. Dr. Henk van Houten (General Manager Philips Research) wrote me on August 2, 2011 the following:

Geachte heer Henning,

Op basis van de door u verstrekte informatie in uw brief d.d. 12 juli 2011 deel ik u mede dat Philips geen belangstelling heeft om de door u bedachte methode verder te ontwikkelen danwel in productie te brengen.

(Part original message). But it says there is no interest in my method or in the future.

For me it was then clear that if I ever method (via a university) can get working, Philips is left out.

On April 13, 2011 I wrote a short email at TU Delft. It was about the calculations in my method that needed a accurate support. I had to figure out an exact number and then you go then to a technical university. I received an answer from Erik Dekker that I should look on the internet. Now, that was precisely the reason why I had TU reputation. Search the Internet is not an answer to my question. But good if you plan to get rid of me, then you should certainly not fail.

In the summer of 2012, when my regular home care help was on holiday, I got Fatana Mirzada. She did this as a summer job. She studied at the Roosevelt Academy in Middelburg. In the conversation we had also got my work forward, and she told me that it would be very interesting if I ever wanted to come to talk about my work at the university. She followed a psychological study and my knowledge was desirable as well. Such a good girl goes away and I left it a moment. But in August, I decided then just try to write an email to the university. Neatly in English. No answer! Too bad, I live in Middelburg and then I'll once will step inside there. I did that on September 3, 2012 and they could not find an email from me, so I was asked to send it again. I received the same day response Dr. E. Wiese (Head of Social Sciences Department), in which they wanted more information from me. After I had sent, I received the following response (exact copy original):

Dear Mr. Henning, I am sorry to inform you that there is no possibility for a lecture at Roosevelt Academy. Our interest is related to scientific and professional practices and our lecturers shall be scholars in their field. Personal experiences although very interesting for the person himself do not have academic validity and interest. I wish you all the best. Gr. EW

All this after I  Dr. Wiese had told you about who I was and what knowledge I have. Focused on the method by which man can put to heal itself. You bet I've sent emails such as the University of Utrecht, where my mail did not get further than the entrance. And I have never received answers. I had more success at the University of Amsterdam, with Professor Dymph van den Boom. Well success, she read my emails or only could they mean nothing to me. Consequently, I have always sent my articles to her a certain height.

Through a friend from California (USA) I was asked in 2010 whether a friend of her husband, affiliated with the University of Colorado Denver might have to contact me. Of course if that and so I got to know Professor Roger Whitehead. He was interested in me, but unfortunately could mean nothing to me because he had the resources are not there for. I learned a lot from him and one of the main things that will always be with me, that is my question why universities send no answer: "They are only interested if you can prove that your method works." Unfortunately, he is deceased too early , September 5, 2013.

My doctor, Peter the Doelder, has from the beginning been aware and still, all my activities. He also has tried to let explore my knowledge at the Erasmus University in Rotterdam, which has not gone through lack of funds. Every week I provide him with all the information about my contacts and emails.

Because I almost never got a reply from a professor or simply a university, I decided to throw it a try a different tack and write to a student. Easier said than done, you might think, but I was lucky. On April 29, 2013, a day before the coronation of King Willem Alexander, had The World Keeps Turning (DWDD - television) with a quiz Team Universiteit Amsterdam. That was still with me and so I went looking for the address of Koen van Bemmelen. I wanted to transmit to him in my article titled: NOTHING IS IDENTICAL (This article was published on June 29, 2013). I was able to make contact and he replied on May 16, 2013:

Best Gé,

Thank you for your email and your document with the particular story. I feel honored that I am one of the few with whom you share your philosophical musings;)

I've read it, and I think dst you make an interesting point. I do not always agree with you and am planning to send you a response. Unfortunately that will only briefly have to wait for them, because'm working on at the moment busy with finishing my study. I hope you understand this.


I marked the email with a red asterisk and left it in the inbox. That is still there (November 6, 2015). On December 4, 2014, I once again contacted the auc (Amsterdam University College) and if there might someday might be an answer, as was promised. However, the articles were Nothing is Identical and Everything In Nature Is Unique, read in my blog, but a response was not forthcoming.

On October 11, 2013 I was in touch with professor Erik Scherder, asking why I did all this in my head? He has consulted previously with Professor Dick Swaab and was a part of his answer:

Wisdom comes from your particular brain. The explanation must be sought in a combination of genetic factors and early development. But otherwise we can not go with the knowledge of today.

On April 2, 2014 I wrote to Professor Icke about my story as all life began, but I never got an answer. In my view a missed opportunity by Professor Icke. The ultimate goal of me was to assess the period of 70 billion years and possibly adapting them in the correct proportions. This period I name in my article "The Beginning Of Life".

Because I still can not let I sent an email on November 5, 2015 at the Free University in Amsterdam, with the subject: General question. To so find out how the university handles my mail.

I got on November 6, 2015 response to a question as to what exactly was my question. After I had submitted, I received a clear answer. This shows that the person who reads the mail almost never decide to ignore the message, but it can get stuck in a further process, for example a university.

I do not have mentioned all messages in this article, but wrote the most famous universities in the world and almost all of them were indecent to not answer.

What lesson I learned about the e-mails I've sent in more than five years?
Always Send a message via Twitter to a university where I can ask to whom I can mail it best. Be in the main message, which I want information. No explanation how I came to the knowledge that can always take place at a later stage.

Author: Mr. Gé Henning, Middelburg, The Netherlands, November 10, 2015

In total written 90 articles, 51 of which are published.


Ik begin mijn artikel met de analyse, omdat veel mensen nooit mijn artikelen helemaal lezen. Ze kunnen mijn kennis niet aan.

Communicatie per mail is in beginsel tussen twee personen. De schrijver van de mail en de ontvanger. De schrijver heeft een doel (mededeling en of vraag) en de eerste persoon bij de ontvanger beslist aan de hand van zijn beschikbare kennis wat hij kan antwoorden. Belangrijk is dat die persoon niet enkel de ‘inbox’ beheert maar ook de ‘spam map’. Want een vraag kan bij de ontvanger op twee manieren binnenkomen. Niet alle berichten in een ‘spam map’ zijn inderdaad spam. Als de eerste persoon van de ontvanger niet over de juiste kennis beschikt dan dient hij de mail voor te leggen aan een collega. Hij kan dan verantwoording van de binnengekomen mail doorgeven aan iemand die er meer mee kan doen of hij kan de schrijver van de mail informeren dat die aan een specifiek ander persoon de mail moet sturen. Het besluit van de eerste persoon bij de ontvanger om uit te gaan van eigen overtuiging mag nimmer plaatsvinden. Hij beslist namelijk voor het hele instituut ‘universiteit’. Het is te allen tijde aan te raden dat de ontvanger een bericht zendt aan de schrijver van de mail. Dat kan zijn dat hij de mail door heeft gestuurd of om te antwoorden. Het is ethisch onverantwoord voor een universiteit om geen antwoord te sturen.

Ik zou hier een lijst kunnen maken van universiteiten die nooit antwoorden sturen, als je ze per mail een vraag stelt of een mededeling, maar dat laat ik achterwege. Je kan mijn artikel Het Q-Gebouw lezen om een indruk te krijgen van welke universiteiten doorgaans niet reageren.

Het is januari 2010 als ik besluit om te gaan communiceren via de mail met voornamelijk universiteiten. En waarom wil ik gaan communiceren met hen? Omdat in mijn hoofd zich kennis ontwikkelt, die ik nooit heb geleerd. Beter gezegd, ik heb er nooit een opleiding voor gevolgd. Buiten de universiteiten probeer ik ook contacten te leggen in mijn naaste omgeving, maar ben behoedzaam. Het zou misschien anders zijn als ik in een grote stad zou wonen, dan hier in Zeeland. Hier is men huiverig over mensen die buiten de lijnen denken. Je loopt snel kans om verwezen te worden naar psychische hulpinstanties en die heb ik in mijn verleden al te vaak bezocht. Zonder resultaat overigens. Tegenwoordig is het wat soepeler en zijn er ook specialisten in Zeeland die accepteren dat ik anders ben. Maar goed ook. Als ik mijn informatie wilde uiten en of hulp wilde hebben was ik volledig eerlijk. Hoe was ik aan de kennis gekomen? Nou een droom zette mij ertoe aan om hetgeen in mijn hoofd gebeurde te gaan uiten en vermelde dan ook het feit dat ik geruime tijd eenzelfde droom had. Die geruime tijd bedroeg de periode 2006-2010. In het begin een keer per maand, maar de frequentie werd meer en meer tot ik op een gegeven moment iedere nacht te maken kreeg met die droom. Het kan natuurlijk een psychisch probleem zijn, maar hoe verklaart het zich dan, dat hieruit allerlei wetenschappelijke onderwerpen naar buiten kwamen? Achteraf gezien had ik het misschien anders aan moeten pakken, maar op het startmoment in januari 2010 was ik niet zover als dat ik nu ben. In ruim vijf jaar tijd heb ik, ondanks dat de belangrijkste kennis nog niet een plek in de maatschappij heeft gevonden, wel het respect kunnen krijgen van een heleboel mensen en dat is natuurlijk ook al een grote stap. Mensen die mijn kennis in twijfel trekken, zonder weerlegbaar bewijs, kan ik met gemak ondersneeuwen. Een belangrijke stap is te accepteren door de mens, dat alles uniek is. Ondanks dat men in het verleden in de studie heeft geleerd dat twee exact identieke zaken bestaan, terwijl dat dus niet het geval is. Voor hen is het moeilijk te accepteren dat ik zo denk en voor hen is het dan ook een mooie uitweg om mij een psychisch probleem te noemen, terwijl ik dat dus niet ben.

Wat ik gemerkt heb is, dat als ik documenten schrijf dat ik dan - onbewust - niet alle essentiële informatie vermeld. Dat is dus ook het geval met de methode die het lichaam aanzet zichzelf te genezen. Een wetenschapper met de kennis van vandaag kan er geen ei mee bakken en zal het afwijzen of benoemen als onzin en dat is het juist niet. Om de werking van bijvoorbeeld de methode te testen, zal ik er altijd bij moeten zijn om alles uit te werken en te ontwikkelen. Misschien is dat een richtlijn die door mij bewust wordt toegepast.

Een belangrijke vorm van communicatie voor mij was het schrijven van mails aan dus universiteiten. Het begon met een mail aan professor Allan Snyder (Centre of the Minds - Sydney). Waarin ik hem vertelde over mijn droom. Na enig wachten ontving ik antwoord van hem, waarin hij schreef:

Dear Mr Henning,

Thank you for your email, I appreciate your introspection, but unfortunately due to my heavy work commitments, I am unable to assist you. You describe a fascinating experience, and I wish you good luck in puzzling it out.

Warm regards,


Ondertussen had ik ook al contact kunnen leggen met professor Dick Swaab (hersenwetenschapper), die nu wel een goede vriend is geworden. Mijn pogingen om in contact te komen met Harvard en vooral met professor Brian Little (psycholoog) faalden. Terwijl ik wel wist dat iedere keer als ik een mail stuurde aan Harvard, dat ze daar dan mijn blog bestudeerden. Dat kon ik immers zien in de statistieken. Het enige antwoord dat ik ooit ontving van Harvard Universiteit was een verwijzing naar een website, toen ik op zoek was naar een neurowetenschapper. Die website had ik dus al bezocht, maar ik kon niet kiezen welke neurowetenschapper ik zou kunnen aanschrijven. Ik heb toen de grote baas van Harvard een mailtje gestuurd, maar ook daar kwam geen antwoord op. Het gevoel wat ik in al de jaren van mailen aan universiteiten heb gekregen is dat er mensen zijn die bepalen of een bericht doorgestuurd wordt of niet. Zij moeten, ik hoop aan de hand van richtlijnen, zelf bepalen of een bericht doorgestuurd kan worden. Maar als er dingen in staan die niet voldoen aan hun gedachten of gevoelens, dan gaat de mail de prullenbak in.

Om dit alles nog eens te testen alvorens ik over zou gaan tot het schrijven van dit artikel, nam ik mijzelf voor om het eens via Twitter te proberen. Ik stelde een vraag samen die essentieel kon zijn, maar met betrekking tot het uiteindelijke doel eigenlijk geen betekenis had. Ik stelde eenvoudig twee vragen: 1) Heeft uw universiteit een Q-gebouw en 2) Wat is de functie van dat gebouw. Expres vermeldde ik er geen hashtags bij, om een vermoeden te doen uitsluiten dat het een test betrof. Ik selecteerde willekeurig, nou ja, bijna willekeurig 21 universiteiten uit 17.000 universiteiten wereldwijd. Natuurlijk pakte ik ook de universiteiten die mij via de mail in de steek hadden gelaten, waaronder Harvard. In enkele dagen verzond ik de tweets, waarbij ik wel rekening hield met de tijd op de dag, zodat iedereen tussen 08:00 uur ‘s morgens en 13:00 uur ‘s middags de tweet onder ogen zou kunnen krijgen. Het aantal antwoorden dat ik ontving was geen verrassing maar in verhouding tot mijn mailings in het verleden wel hoger. Twitter is dan ook nu wel meer ingeburgerd dan 5 jaar geleden.
Tot mijn verbazing werd ik goed bediend door de Radboud universiteit,  terwijl jaren eerder ik nimmer antwoorden tegemoet mocht zien. Door mijn vreemde vraagstelling wist ik aandacht te trekken.  Maar waarom kreeg ik nu wel respons en jaren geleden niet?  Het antwoord daarop liet niet lang op zich wachten.  Niet iedere week zit eenzelfde persoon op de webcare. En dus is het de instelling van de student of hij er op ingaat of niet.  

Op 28 juni 2010 schreef ik een mail aan professor C. Figdor, verbonden aan het Radboud in Nijmegen. Ik wilde met hem in contact komen met betrekking tot mijn methode om de mens zichzelf aan te zetten zich te genezen. Heel vreemd, dat vrijwel dezelfde dag mijn blog werd bestudeerd. Ik kreeg zelfs een volger op Twitter, wat mij wel positief stemde. Maar dat zou snel veranderen. Ik vernam helemaal niets. Op 19 juli 2010 zond ik nog een mail aan de professor met de mededeling niet langer op antwoord te willen wachten. En warempel, weer werd mijn blog bestudeerd en of je het gelooft of niet, ik werd niet meer gevolgd op Twitter. Zo intelligent is een computersoftware niet, daar had een mens de hand in!

In 2010 schreef ik trouwens ook verschillende politieke partijen aan, omdat er bij universiteiten niet voldoende middelen waren om mij te helpen. Ik heb gemerkt dat ze mij uitsluitend wilden helpen als ik lid werd van hun partij. Ik ben nergens lid van en dat zal altijd zo blijven.

Op 10 november 2010 schreef ik een brief aan Philips Healthcare, inzake mijn methode. Als het dan niet via een universiteit kan, waarom dan niet daar geprobeerd. Een antwoord bleef uit en dat maakte mij enigszins boos. Als ik een serieuze brief aan een zo groot bedrijf schrijf, dan verwacht ik op z’n minst een kort antwoord. Na verschillende vormen van contact, bleek mijn brief spoorloos te zijn en mocht ik opnieuw gaan schrijven. Dat deed ik op 12 juli 2011 aan Philips Research in Eindhoven. Dr. Henk van Houten (General Manager Philips Research) schreef mij op 2 augustus 2011 het volgende:

Geachte heer Henning,

Op basis van de door u verstrekte informatie in uw brief d.d. 12 juli 2011 deel ik u mede dat Philips geen belangstelling heeft om de door u bedachte methode verder te ontwikkelen danwel in productie te brengen.

(Deel oorspronkelijk bericht)

Voor mij stond toen vast, dat als ik ooit de methode (via een universiteit) werkende kan krijgen, dat Philips buiten de boot valt.

Op 13 april 2011 schreef ik een kort mailtje aan de TU Delft.  Ik was de berekeningen aan het onderbouwen, die nodig zijn om mijn methode succesvol te laten verlopen. Ik moest achter een exact getal komen en dan ga je dus naar een technische universiteit. Ik kreeg antwoord van Erik Dekker dat ik maar op het internet moest kijken. Dat was nou net de reden waarom ik de TU had aangeschreven. Op het internet zoeken is niet een antwoord op mijn vraag. Maar goed als je zo van mij af denkt te komen, dan moet je dat zeker niet nalaten.

In de zomer van 2012, toen mijn vaste thuiszorghulp met vakantie was, kreeg ik Fatana Mirzada. Ze deed dit als vakantiewerk. Ze studeerde aan de Roosevelt Academie in Middelburg. In het gesprek dat wij hadden kwam ook mijn werk naar voren en ze zei me dat het heel interessant zou zijn als ik eens over mijn werk wilde komende praten op de universiteit. Ze volgde een psychologische studie en mijn kennis was daar wel gewenst. Goed zo’n meisje gaat weg en ik liet het even liggen. Maar in augustus besloot ik de universiteit dan maar eens een mail te schrijven. Netjes in het Engels. Geen antwoord! Jammer, ik woon in Middelburg en dan zal ik wel een keer daar binnenstappen. Dat deed ik op 3 september 2012 en men kon geen mail van mij vinden, dus werd mij verzocht het opnieuw te sturen. Ik kreeg nog dezelfde dag antwoord van Dr. E. Wiese (Head of Social Sciences Department), waarin zij meer informatie van mij wilde. Nadat ik die gestuurd had kreeg ik het volgende antwoord (exacte kopie origineel):

Dear Mr. Henning, I am sorry to inform you that there is no possibility for a lecture at Roosevelt Academy. Our interest is related to scientific and professional practices and our lecturers shall be scholars in their field. Personal experiences although very interesting for the person himself do not have academic validity and interest. I wish you all the best. Gr. EW

Dit alles nadat ik Dr. E. Wiese verteld had over wie ik was en over welke kennis ik beschik. Toegespitst op de methode welke de mens kan aan zetten zichzelf te genezen.

Reken maar dat ik nog veel mails heb verstuurd, zoals aan de Universiteit van Utrecht, waarbij mij mail niet verder kwam dan de entree. En ik ook nimmer antwoorden heb ontvangen. Ik had meer succes bij de UvA, bij professor Dymph van den Boom. Nou ja succes, zij las mijn mails wel alleen kon ze niks voor mij betekenen. Derhalve zond ik wel steeds mijn artikelen aan haar tot een bepaalde hoogte.

Via een vriendin uit Californië (USA) kreeg ik het verzoek in 2010 of een vriend van haar man, verbonden aan de universiteit van Denver Colorado contact met mij mocht hebben. Natuurlijk mocht dat en zo leerde ik professor Roger Whitehead kennen. Hij was geïnteresseerd in mij, maar kon helaas niets voor mij betekenen omdat hij daar de middelen niet voor had. Ik leerde veel van hem en een van de belangrijkste dingen die mij altijd bij zullen blijven is dat op mijn vraag waarom universiteiten geen antwoord sturen: ‘Ze zijn enkel geïnteresseerd als je kan bewijzen dat jouw methode werkt.’ Helaas is hij veel te vroeg overleden, September 5, 2013.

Mijn huisarts, Peter de Doelder, is vanaf het begin af op de hoogte geweest en nog, van al mijn activiteiten. Ook hij heeft een poging ondernomen om mijn kennis te laten onderzoeken aan de Erasmus Universiteit in Rotterdam, wat door geldgebrek niet door is gegaan. Wekelijks voorzie ik hem van alle informatie omtrent mijn contacten en mails.

Omdat ik vrijwel nooit een antwoord kreeg van een professor dan wel gewoon een universiteit, besloot ik om het eens over een andere boeg te gooien en een student aan te schrijven. Makkelijker gezegd dan gedaan zou je denken, maar ik had geluk. Op 29 april 2013, een dag voor de kroning van Willem Alexander tot koning, had De Wereld Draait Door (dwdd - televisieprogramma) een quiz met het Team Universiteit Amsterdam. Dat stond mij nog bij en dus ging ik op zoek naar het mailadres van Koen van Bemmelen. Ik wilde hem mijn artikel voorleggen met de titel: NOTHING IS IDENTICAL (Dit artikel is gepubliceerd op 29 juni 2013). Het lukte mij om contact te leggen en hij antwoordde mij op 16 mei 2013 met onder meer:

Beste Gé,

Hartelijk dank voor je e-mail en je document met het bijzondere verhaal. Ik voel me vereerd dat ik een van de weinige ben met wie je je filosofische overpeinzingen deelt ;)

Ik heb het gelezen, en ik denk dst je een interessant punt maakt. Ik ben het niet overal met je eens en ben dan om van plan je een uitgebreide reactie te sturen.  Die zal alleen helaas nog even op zich moeten laten wachten, omdat in op dit moment druk bezig ben met het afronden van mijn studie.  Ik hoop dat je dit begrijpt.

Ik heb het mailtje voorzien van een rood sterretje en in de inbox laten staan. Dat staat er nu (6 november 2015) nog. Op 4 december 2014 heb ik nog eens contact gezocht met het auc (Amsterdam University College) met de vraag of er misschien ooit nog eens een antwoord zou kunnen komen, zoals immers beloofd. Wel werden de artikelen Nothing is Identical en Alles In De Natuur Is Uniek, in mijn blog gelezen, maar een antwoord bleef uit.

Op 11 oktober 2013 had ik contact met professor Erik Scherder,  met de vraag waarom ik dit alles in mijn hoofd heb?  Hij heeft hiervoor overleg gehad met professor Dick Swaab en een deel van zijn antwoord was:

De wijsheid komt uit uw bijzondere brein. De verklaring moet gezocht worden in een combinatie van genetische en vroege ontwikkelingsfactoren. Maar verder kunnen we niet gaan met de kennis van nu.

Op 2 april 2014 schreef ik aan professor Icke over mijn verhaal zoals alle leven is begonnen, maar ik kreeg nimmer antwoord. In mijn ogen een gemiste kans van professor Icke. Het uiteindelijke doel van mij was om de periode van 70 miljard jaar te beoordelen en eventueel aan te passen in de juiste verhoudingen. Deze periode benoem ik in mijn artikel “The Beginning Of Life”.

Omdat ik het toch niet kan laten heb ik op 5 november 2015 een mail gestuurd aan de VU te Amsterdam, met als onderwerp: Algemene vraag. Om er zo achter te komen hoe de VU omgaat met mijn mail.

Ik kreeg op 6 november 2015 antwoord met een vraag wat precies mijn vraag was. Nadat ik die had ingezonden kreeg ik een duidelijk antwoord. Hieruit blijkt dat de persoon die de mail leest vrijwel nooit besluit om het bericht te negeren, maar dat het vast kan lopen in een verder proces in bijvoorbeeld een universiteit.

Ik heb niet alle mails vernoemd in dit artikel, maar heb aan de meest bekende universiteiten in de wereld geschreven en vrijwel allemaal hanteren zij het onfatsoen om niet te antwoorden.

Welke les heb ik geleerd over de e-mails die ik in ruim 5 jaar heb verstuurd?
Stuur altijd eerst een bericht aan een universiteit via Twitter waarin ik kan vragen aan wie ik het beste kan mailen. Schrijf in het mailbericht het belangrijkste, waarvoor ik informatie wil. Geen uitleg hoe ik aan de kennis ben gekomen, dat kan altijd in een later stadium plaatsvinden.

Auteur: Dhr. Gé Henning,  Middelburg,  Nederland,  10 november 2015

In totaal 90 artikelen geschreven, waarvan 51 gepubliceerd.